o extranho incidente de vivir en min

split the universe in two halves, i'll be wafting there

2007-09-11T22:25:00.000+02:00

again...
i woke up in the middle of the night.
dark, silent and still.
and i wasn't there, and i wasn't here, i was nowhere,
and that strange music flying around my head...
...again.
and again
man. stuck. eyelid.

unha vez

2007-09-07T21:51:00.001+02:00

unha vez escribín algo, noutro lugar, lonxe no tempo, e no espazo. xa non importa o que. o azar, ou o arrecendo do azahar... non o sei, fíxome volver sobre as miñas verbas grabadas no aire... xa moito tempo pasara, mais alí estaba, eperando, unha mensaxe sorprendente. de quen? non o sei. por qué? non o sei...

ddtakamithwonkeydonbambu

Raíces de un baobab

Tengo en la frente un baobab. A veces agarra dormido y crece desmesuradamente; a veces me da sombra fresca y no duele. Nunca cambia de hojas, pero entiendo cuando esta en su otoño y lo trato amable; no olvido –a pesar de que me pongo todo acurrumacos y lo visto con cariño- que es un baobab, y a los baobabs no tienen compasión.
Este gigante es un desconsiderado. Ha echado raíces de la nuca al espinazo y, si parpadeo, un día crecerá hacia los brazos, y luego a las piernas, y cuando la gente me vea pensara que no soy un hombre sino árbol.
Dicen que los baobabs no tienen corazón; que por eso se adueñan del de uno, que por eso se lo quedan. Las noches se vuelven enfermas; las tardes se tornan friolentas, incluso en los veranos. Te atrapa la melancolía y allí vas, por las calles, arrastrándote de una banqueta a la otra, pensando en reclamarle a todo el mundo por este cielo gris. Pero después sabes que no es así. Que nadie a pintado de nada los cielos. Que es el baobab al que le gustan los grises y el desconsuelo.
He escuchado que hay mujeres que son semillas de baobab. Cuentan que si no se les tiene cuidado, se siembran en la frente y con paciencia van tejiendo sus raíces con nudos tan fuertes que, si se les quiere arrancar, se viene medio cráneo. Los que han dejado crecer baobabs, y han vivido para contarlo, dicen que uno pierde voluntad; que después piensas con la savia; que un día te duelen las ramas y cuando el sol esta brillante le tiras mordidas con las hojas. Dicen que ésas son claves para saber sí un baobab té a ganado.
Tengo en la frente un baobab. Recuerdo que alguien lo sembró, y lo cargo desde el principio y ni cuenta me había dado. Como sea, lo trato con respeto, le presto sus cuidados.
Y a veces, cuando he pensado en extirparlo, nos vamos a caminar a ningún lado y arrastro los pies en la tierra, y dejo al viento acariciar mis hojas y pienso: raíces de baobab en el corazón, que tiene de malo.
Tengo un baobab en la frente. No es mujer sino tristeza: he vivido para contarlo.

...pois eu o que teño é un home atravesado nos párpados, e non podo durmir, diríalle que se fóra, pero tenho un home atravesado na gorxa...

let's play

2007-09-07T21:07:00.000+02:00

... if you know what i want, clap your hands twice...

... if you know who you are, make me smile...

...look at us but do not touch...

2007-05-24T21:51:00.000+02:00

ambas se miraron a los ojos.
una asintió con un leve movimiento de cabeza y se fue sin ni siquiera despedirse de él.
"una delicadeza propia del remordimiento" penso la otra.

zero

2007-05-12T11:49:00.000+02:00

apretaba, apretaba forte, apretaba ben forte neste lado do peito, cada vez con máis presión, as bágoas comezaban a escorregar polas meixelas sen ela poder facer para controlalas, xa se cansarían elas soas, xa as levaría o vento do norte, xa se confundirían cá choiva, xa as secaría o sol... xa... respirar converteuse nun acto difícil e dooroso, o aire pesado, empantanado, viciado, doía, quixo deixar de facelo, pero iso doía ainda máis!
como o día xa comezara e non había volta atrás, non se recordaba en toda a historia da humaidade que o sol volvera por onde vinhera ás poucas horas de ter saído, así que tentou desfacer o nó que non a deixaba respirar, esconder as bágoas incesantes e comezar todo outra vez de cero. non era mala idea xa que estaba a piques, en realidade a escasas horas, de renacer...

blue

2007-04-21T01:48:00.000+02:00

ninguna chica va sola, escepto yo, que tengo burbujas de cristal en la tripa...
you were fuckin' that girl next door, what you did that for?

canuto sistemáticamente inhalado

2007-04-14T16:20:00.000+02:00

...vamos, que no tiene alas...

si hubiese pan, me comería una rebanada con mantequilla y azúcar... pero no hay.
aún quedan galletas, creo. te lo puedes untar en una galleta, o no, en una galleta no, mejor en la tapa de un taper!
sí, o en un cacho de lechuga! ah! noooo! ya sé:
¡¡ en el pez espada!!
o en el pescado espada, no?
psi...
porque si está muerto es pescado, no pez.

piratas de cubatas

2007-03-23T16:34:00.000+01:00

y una vida loca...

unha semán podería ser coma un día ou unha finde, pero segue durando sete días...
de súpeto todo cambia, todo xira moito máis rápido dando lugar á confusión e ao caos, xa experimentados noutras ocasións, mais sempre sorprendentes... que perguiza da sempre ese caos inicial!

que levante la mano...

2007-03-08T22:29:00.000+01:00

el que se estaba epezando a quedar calvo y se rapó el pelo para ser sexy!
e que sexi...
levanto la mano para preguntar, si tenía cola (de serpiente) sería hombre, no?
e despois, ante a sutil proposición,
I can't! - e anadiu - si te cuento hoy mis secretos, no me quedarán para el futuro...
vaste espir para min?

what's wrong with a little destruction...?

2007-02-04T16:51:00.000+01:00

non é culpa miña se se mete na miña cama, se te metes na miña cama (no caso improbable de que leas esto, tí), secretamente penso que me gustaría que a historia reicidentemente paralera converxese cara esta banda... pensamento egoista onde os haxa xa que tamén creo que se segue o seu curso paralelo e reincidente será máis fácil que non se acabe nunca xa que as liñas paraleras non chegan a cortar nunca.
e preguntas se non hai ninguén na miña vida, ao qu respondo que non, aida que hai certa persoa que... bueno... pero o noso tamén é imposible. penso un anaco despois de acompañarte, e lembro outra decepción, imposible a historia temén.

divagacións

2007-01-23T19:25:00.000+01:00

as veces non podo deixar de preguntarme se eu son real ou se só son unha persaxe que cobrou vida na cachola dalgún ou algunha escritora con demasiada imaxinación, tanta coma para darme un pasado e un presente e posiblemente un futuro, tanta imaxinación que non cabendo nela dun chimpo saltei a este mundo exterior... ou é que sigo nesa cachola? hoxe soñei que viaxaba ao futuro, non moi distante, pero futuro, no que eu e máis a prinses (facía moito que non tinha sonhos onde apareceran conhecidos) tentabamos averiguar por que de súpeto había tres lúas no ceo, case non se vian pero habia tres e entón non sei como atopabamonos con dous vellos conhecidos... que nos preguntaban que que tal nos ia e tinhamos que inventar un futuro para as nosas vidas... cousas que pasan, xa ves. tamén había un tío que aparecía pola rúa e estaba todo bueno, pero a min non me facía nin caso. espertei media hora máis tarde do previsto e con moi poucas ganas de estudar aaarrgggggg!
nesta cidade gústame imaxinarme, cando viaxo polos canais tipo gruller que a atravesan de cabo a rabo milleiros de veces, queda, mentras o que en realidade se move son as rúas e os edificios e as persoas e os animais e árbores e todo o que está por riba da minha cabeza, ffffuuuunnnnnnnn!! pero eu toda queda, a xente non sei como non se acaba mareando ali enriba!

y llegó el día...

2006-12-12T22:56:00.000+01:00

llegó la mañana que empezó without colacao we could share... though we didin't share many colacaos...
e alí, non sei moi ben onde, nalgún lugar agochado dentro de min, había un sentimento valeiro, ou de valeiro?
as mans xa tiñan corpo e o corpo xa tiña cara, e a cara tiña pelo longo e dous ollazos preciosos, e o corpo estremacíase entre os meus bicos, because everything I ever wanted, was there, in my arms... e as mans, as mans eran especialmente suaves, de dedos non demasiado longos..........
you take care, ok?
e durmín un anaquiño máis, mais a cama valeira e fría deixou de ser ese lugar tan acolledor que fora durante os últimos dias.
y el día empezó por segunda vez y lo supe, había llegado el día en que te echaría de menos

you are so lucky lucky

2006-12-02T23:39:00.000+01:00

unha dor de garganta que non quere que sai da casa, é o mesmo, seica fora chove, pero non o sei... anyway, a noite escura aí do outro lado das fiestras non invita a sair...
soñarei outra vez cuns brazos sen rostro que me acarician e agariman.
so faltan uns dias. poden pasar moitas cousas. duarante. e despois. mellor deixarse levar.
imaxino esceas que non terán lugar. el parpadea e non se define. os dous son imposibles.

i knew it!!

2006-11-30T23:35:00.000+01:00

Never Date a Pisces

Sensitive, emotional, and unrealistically romantic - you are destined to break Pisces heart.Don't get fooled by a charming Pisces. They'll be clinging to you by the end of the first date!
Instead try dating: Aries, Leo, Libra, or Aquarius

What Sign Shouldn't You Date?

este domingo

2006-11-27T02:15:00.001+01:00

acordar con unha sensación distinta á do domigo anterior, non por eso mellor nin peor, so distinta e as duas boas da súa forma. ainda asi botei de menos uns brazos que me arrouparan e abrazaran, and the morning starts with coffee we can share...

livin' la vida loca

2006-11-21T23:23:00.000+01:00

as novas ao final sempre voan, antes ou despois chagan a todas partes... a ultima nova que chegou a minha vida é un casamento. por unha parte sorprendente pola outra non tanto, máis ben predecible e nada traumático, o cal é bo. xa houbo casamentos na minha vida, ou máis ben nas vidas alleas pero suficientemente cercanas, moito máis traumáticos, moito máis sorprendentes e moito menos predecibles. deste último casamento derivan as minhas cavilacións. non é algo que realmente me preocupe, a verdade, mais eu enso que xa van sendo horas de que me entren as ganas de ter ganas de stabilizarme un pouco. eu nada de casarme pero bueno, algo de estabilidade na minha caótica vida non viria mal. porque eu sigo facendo das minhas e montándoa consciente e inconscientemente, con premeditación e con menos premeditación, picando de aqui e de ala... e a vez, si, hai que confesalo, fuxindo canto máis rápido mellor da seriedade que puidera aportarme vida...
conclusión, quixera eu querer sentar a cabesinha un pouco, pero me parece a min.......que desta trampouco vai a ser!!

lo que sé de la gente que no conozco

2006-11-16T18:24:00.000+01:00

hoxe: o rapaz da imprenta
hai unha imprenta preto da minha casa onde fan fotocopias, encuadernacións, impresións e non sei tarxetas de visita e todas esas cousas. nesta imprenta traballa un rapaz xoven, non sei cantos anos pero xoven. paréceme curioso o feito de que eu sei cousas del pero non o onhezo de nada. chámase david e sempre lle mandan facer impresions porque os outros da tenda non saben, entra a traballar as 9:30 pola manha e a noite sae as 8:30. polo menos agunnha vez o vai buscar ao curro amoza que é loira, ten o pelo curto e é escritora, mais non sei como se chama.

in-inspiración

2006-11-04T11:31:00.000+01:00

faltame inspiración. faltame cando me sento diante da pantalla do ordenata coa intención de soltar unha parrafada ao mundo, porque nos traxectos dun lado ao outro da cidade que nunca levan mnos de 30 minutos pásanseme milleiros de cousa pola cabeza que venhen e van a velocidade do metro ou do cercanías ou das minhas zancadas. brotan ao ritmo da musica que sae do... si tenho que confesalo do meu emepetrés... caín caín... pero é que a soldade dos transportes non só se cura cun libro... arggg (polo menos non e in aipod).

penso naquel encontro furtivo que de ter sabido que nunca máis os nosos caminhos voltarian a cruzarse... teria faldo... ou non... o que si é que a túa cara borraseme cada día un pouquinho máis e sei que chegará o momento en que nin querendo poderei recordala... entón ainda seras moito máis atractivo.

tamén penso nun futuro cercano (re)encontro cun pasado que nunca chegoua a suceder pero que sempre estivo aí. falta un mes.

algunhas cousas

2006-10-26T00:13:00.000+02:00

o rapaz do tren non aparece por ningures... se o chego a saber... teríalle falado...?
esta cidade en canto chove bloquéase, a xente non sabe que facer, onde ir, aturullase e non da pé con bola.
no piso moi moi guai.
poderias pensar que non tenho nada mellor que facer que liarme contigo máis de duas veces na mesma semán... agora xa non sería na mesma, pero... non.
atopei unha rede wi-fi sen encriptar, é un punto, xa podo ter wi-fi peidos ;)
espero escribir máis.
hai un mes que cheguei.
sigue facendo calor. e chove.
onde andará metido a tio do tren?

homeless... anymore!

2006-10-13T18:03:00.000+02:00

pois eso que xa tenho casa e a aprtir do domingo instalome alí. ata entón seguirei de okupa no pazo da princess e companhía. xa contarei como é cando leve un tempinho. deseguro que as minhas duas companheiras de piso novas terán que facer esforzos sobrehumans para chegar a ser peor que os chinoscochinos cos que compartía pocilga o ano pasado...

to be continued....

homeless...

2006-10-11T15:48:00.000+02:00

pois aqui sigo, nesta gran cidade que me acolle... o meu corpo amoldase paseniño, reconhecendo as rúas e as rúas reconhecendome a min, as paradas do tren e do metro, e así sei que antes de que me dea conta fundireime, fundiremonos nun so ser... ? e disfruto de todo o que ela me ofrece e odio o que non me ofrece... ainda sigo sen casa, sen fogar... catro paredes, un teito, e... unha ventá... rasca e gana! porlo de agora sigo buscando.

tren de filme

2006-10-04T11:38:00.000+02:00

onte saía eu da casa caminho do tren para ir á facultade, un día normal, a non ser polo sol que por estes lares ainda quenta como nunca o vira quentar xa entrado outubro... cheguei a estación de delicias, collo o billete coma sempre e baixo para o andén. faltan dous minutos para o seguinte tren. pasan dous minutos e siguen faltando dous para o seguinte tren. pasan outros dous e ainda faltan dous minutos para o seguinte tren. algo raro pasa. pararíase o tempo? non tenho nada que facer asi que miro á xente que espera coma min. un rapaz pasea. fixome nel porque leva sandalias coma as dos hippies de santiago, eu tenho unhas parecidas. leva vaqueros, rotos por abaixo... sigo subindo, leva un xersei-camiseta negro de manga longa axustadinho, empezo a sospeitar que o rapaz está moi ben, e de feito o está. e guapo, ten uns rasgos bonitos, dunha cinta do pelo que lle cubre toda a cabeza a soman un par de rastas... xa me ten! miro para el coma quen non mira para ningures e... el me mira durante máis tempo do xusto, durante máis tempo do que lle corresponde a unha mirada casual. fantaseo un anaco mentras cruzamos un par de miradas máis, érgome e paseo tamén, e xa ven o tren. o tempo empeza a correr outra vez. podería esperar e ver en que vagón se mete e subir eu tamén, descarto esta idea case ó mesmo tempo que se formula na minha cabesinha tola. venha pasa pa diante e deixate de parvadas, penso. e subo no primeiro vagón que aparece diante minha. miro cara atrás e para a minha sorpresa o rapaz ven cara o meu vagón... ui! acelérasame o corazón un chisco. busco asento cerca da entrada, non hai, así que me sento nun de catro contra o final. diante minha hai un home e unha muller, pero non van xuntos. ó outro lado do pasillo queda un asento libre que para a minha sorpresa enseguida ocupa o rapaz. bufffff... case súo. en un par de paradas o home e muller que non van xuntos vanse. eu leo un libro de contos coreanos. tenho os pes apoidos no asento de enfrente ao meu. de súpeto o rapaz tira a súa bolsa no asento do lado de onde están os meus pés. aiii!! e se senta... AIII!! tamén lé un libro, pero non sei moi ben de que... e escoita música... tenho que rir de emoción, de nerviosismo, pero aguanto, aguanto como podo. o que non podo aguantar é botarlle miradas furtivas e pensar se el tamén o fará... que nervios! nalgún momento cambia o cd, así que non ten i-pod nin mp3 nin nada, é dos meus! escoita música septiembre, suponho que será unha selección... e así todo o caminho, que non é pouco. non o podo nin creer.

chegamos e baixamos do tren, parece que imos xuntos pero non cruzamos palabra. saimos da estación e... os nosos caminhos se separan... unha bonita historia de amor sen palabras que remata. adicolle unha última mirada, e el tamén está a mirar para min! buf buf buf, é moito, con isto non podo. pasa pa clase e deixate de lerias! foi bonito mentres durou, a ver se o próximo dia volvo a coincidir con el na estación... xa sería moita coincidencia atopalo de volta....

[reunión informativa, ou máis ben desinformativa, con clase despois que se suspende porque a profe está enferma, así que vota para casa, desta vez cá xente de clase, imos para o tren]

unha vez máis na parada do tren, falamos de cousas triviais, ao fin e o cabo fai dous dias que nos coñecemos. onde estará o rapaz de pola manhá? bah, xa sería moito que aparecera agora... e misteriosamente, alí aparce el, baixando polas escaleiras que van a dar ao andén, pasa polo meu lado e creo que non me ve, sigue de largo... e eu medio aparvada non deixo de miralo, xa case está ao final do andén... pero acaba por verme! que vou facer, estou con xente non é plan de ir cara el, non é plan de nada, que podo facer? nada... chega o tren. tenho que subir con estes e el está tan lonxe que non tería sentido nin eu ir cara ali nin el vir cara onde estou eu... sin embargo el ven cara min! sube no mesmo vagón unha vez máis! non o podo creer! sentámonos xuntos ao final do vagón... a historia se repite... unha vez máis o rapaz séntase ao noso carón... non podo creelo! estou tan flipada que non presto atención a conversa dos meus novos companheiros. pero todo ten un fin, e isto non ia ser distinto... tenho que baixar en recoletos, para cambiar e ir ata delicias que queda máis cerca do cole da princess que lle tenho que pedir as chaves do pazo... seguro que se baixa en atocha, merda, eu tamén podería facelo de non ter que ir coller as chaves... merda... volverei a velo?

unha manhá de película

...veo una vida nueva...

2006-10-02T18:03:00.002+02:00

despois de tanto tempo, aqui estou unha vez máis contando as minhas cousas... que non son poucas. outra vez empezo unha vida nova nun sitio novo con xente... nova? tamén pero vellos conhecidos, ou mellor dito conhecidas...
esta vida nova empeza nos mandriles, menuda locura, có ánimo de aprender xaponés e moito máis. levo unha semán aqui e parece que levo anos, ou horas, non o sei ben. ainda non tenho casa... desespérome, pero xa empecei as clases, así dunha forma un tanto lenta, pouco a pouco vou collendolle o rollo a facultade e suponho que en breve empezaremos a empaparnos de lingua xaponesa, arte, cultura e demáis, que ganas!
e atrás queda o veran... e os xiros que deu a minha vida nos últimos dous meses, as findes na pousada das ánimas, a praia, as festas, as escapadas ... non sei, por alí queda outro mundo non menos real que este pero tan lonxano coma un sonho que se olvida ao espertar, do que só queda un pequeno nó nalgún lugar da tripa, un sonho que boto de menos as veces.
por diante vexo moitas cousas por vir, borrosas, pero con boa pinta, espero...
empezo unha vida nova unha vez máis, máis maletas, máis xente nova (e vella), máis aventuras...

y que malo

2006-08-24T13:09:00.000+02:00

y qué malo es el verano para todo, para el amor, que andamos desbocados y hay demasiado amor que dar en demasiados pocos metros cuadrados (o kilómetros en línea recta?), para el desamor que es pareja inseparable del amor desbocado del verano, para el trabajo y para los estudios, que sufro un incremento de la vagancia que ya normalmente me acompaña, para el blog, que ya se ve lo mucho que escribo ultimamente... vamos que el verano es malo malo... pero a mi lo que realmente me preocupa del verano, de este verano en concreto es la poca necesidad que tengo de subirme por las paredes... y lo alto que estoy trepando... empiezo a tener demasiada pocas cosas en la cabeza, y a pensar demasiado en historias sin importancia. y por qué cojones no soy capaz de decir, oes, ti, que coño te pasa? y arrancar las malas hierbas de raiz...
tanta borrachera, tanto futbol, tanto curro de verán e tanta ostia... o verán é malo para todo, pero que ben que se está!

entre as mans

2006-08-14T17:04:00.000+02:00

o tempo escórreseme entre as mans e non sei onde vai... tenho tanto que facer que non chegan as horas do dia para nada. e un traballo que me absorbe demasiado tempo e da moi pouco beneficio... unha, non é o curro da minha vida nin moitisimo menos, non, ponher copas e aguantar a borrachos pesados non é para min; duas, economicamente podería estar moito mellor recompensado... tres, descontrólame o sono e tenho unha tesinha por facer que, desgraciadamente, soa non se fai...
preocúpome de cousas polas que non me preocupo pero que me ocupan o pensamento... e sei que en canto deixe de pensar nelas pasarán ou non... ilusiónome con facilidade e creo un futuro imposible na minha cabeza, na minha cabesinha tola... o cal créame unha inseguridade da que só sei escapar facendo que non me importa unha merda, logo vou e me creo que mo creo, pero non é certo. e é que sempre é o mesmo, moita ilusión inicial e pouco resultado final, se polo menos non nos pasaramos a vida bébedos e fixeramos algo de proveito... pero o tempo escórrese entre as mans e xa non queda nada para min, nin para nós (se é que hai un nós)
e levo tres dias ensaiando a cara de sorpresa que vou ponher ó verte, cando en realidade sei de sobra en que momento aparecerás pola porta para facer ainda máis incerto o meu futuro... arrrggggg!!!

o espacio temporal

2006-08-10T12:49:00.000+02:00

e asi o tempo vai pasando mas rápido que lento e o espacio reducíndose demasiado... afogo na falta de comunicación producida polas noites de borrachera de verán, e non sei se seguir adiante ou quedarme aqui... quizais dar un paso cara atrás... pero iso xa non se pode. o desexo de sentirme indiferente cara os xiros da vida, da minha vida, faime ver que non son indiferente.
tenho medo de ti.
tenho medo de min.
e tenho medo de ter medo.

a praia na media noite deserta

2006-07-18T12:55:00.000+02:00

noite estrelada, lúa menguante, pero, dende onde estamos nós, non se ve. a calor segue a ser case insoportabe, e sinto o corpo pegañento... non nos calamos nin a de tres, levamos todo o dia falando... levamos dúas semans falando, para ser esactos... sen parar. eu sei que o que máis me apetece e bicarte, abrazarte e sentir a calor do teu corpo xunto ao meu... pero estou cómoda falando falando e falando sen parar...
a tranquilidade da noite interrompida por un incendio ao lonxe, ali ben lonxe de nós, alguén está a loitar contra o lume devastador, que pena o lume, que pena o bosque... pero nós estamos na praia deserta rodeados da escuridade e de luces artificiais que seguen o contorno da costa, solo sinto a tranquilidade do momento.
fora do tempo liñal.
e o momento chega no que deitados na area, xuntos, un ao lado do outro, achégaste e... bicasme! suave e doce... e os corpos xuntos abrazados acariciados... templados...

(xa non penso neses ollos azuis que me envenenaban cruel e docemente por dentro)

sempre me gustaron máis os ollos escuros e a pel morena

a lúa

2006-07-12T00:44:00.000+02:00

a lua está preciosa hoxe, ainda que xa estivo máis bonita onte e antonte... igualmente fíxome pensar en ti, no moito que me gustaría compartir ese momento contigo... hoxe pensei que se houbera duas luas serian tan bonitinhas coma os teus ollos e perderiame nelas... menos mal que so hai unha.
galeano inspirame, non podo pensar tenho dous ollos azuis atravesados no máis fondo de min... dirilles que se foran... non podo, tenho dous ollos transparentes atravesados na gorxa...

na máis pido que un deles me deixe tranquila e me libere a mente por uns momentos...

teus ollos ollanme a alma

beijos de mango

2006-07-02T19:11:00.000+02:00

perderíame para sempre neses ollos azuis transparentes... virándose verdes... ou tal vez marróns...
o certo é que me viran tola...
a transparencia da túa mirada, o sorriso perfecto, despreocupados brazos longos e osudos nos que descansar, beizos suaves, perfectos e saborosos
oxalá nos namoremos para sempre ti de min e eu de ti...

e por fin a praia!

2006-06-22T16:18:00.000+02:00

e despois de tanto tempo xa podo disfrutar do sol e da calor (moderada) desta terrinha que me veu nacer... once more caminhar pola praia faise raro, sinto as cóxegas nos pes sensibles despois de todo o inverno aprisionados nas botas de inverno... e que sensación a do salitre pegado na minha pel despois duns banhos no mar... ahhh o verán! e isto é so o comezo...

rematou o exilio

2006-06-12T18:42:00.000+02:00

de momento! parei nos mandriles uns dias para visitar a princess e coa intenció de ver a algunha xente que fai moito moito tempo que non vexo, pero quedeime coa intención e o intento xa que ao final nada, non nos arreglamos para quedar... unha pena. ainda que estou case segura de que haberá moitas máis posiblidades xa que tenho en mente ir buscar fortuna ali dentro de ben pouco... e volverme un pouquinho máis japonesita!
e bueno, a entrada no territorio nacional foi triunfal! o primeiro que se nota ao chegar e unha bofetada de calor, así plas!! en toda a cara (e iso que xa ían sendo horas de refrescar cando cheguei!) e un bochorno que nin de noite te deixa respirar... e asi medio afogada como peixinho fora da auga entrei nesta terra mandrileña.
para celebrar a minha chegada e todo ese tempo que facia que non via a princess e que durante unha noite a gitana reuniuse con nos para facer das nosas (...... y luego!?) saimos nunha noite de treboada inmensa, e é que claro tanta calor o ceo reventou!, ao encontro frustrado de kiko veneno y los delincuetes. o desencontro levounos a outro encontro..... e é que si, aínda sego a ter ese imán para atraer, ou mellor dito para atoparme con quen menos o espero onde manos o espero... bueno, confeso que eu, ao saber deste don meu tampouco me extrañou demasiado... encontrame co rei das persoaxes... tachán tachán: o meu querido tullido mental! un pouco violento ao principio pero tan amigos despois (por certo está gordo!!)
e logo duns dias metida no forno, por fin cheguei a terrinha querida que me veu nacer, que coma na terrinha en ningures! ainda non me deu tempo a facer ningunha falcatruada das minhas pero xa chegarán xa!

quedades todos avisados!!!

packing my life

2006-06-05T12:00:00.000+02:00

unha vez máis atópome facendo a maleta... para volver a casa, para volver a terrinha que espera pacientemente a que todos os que emigramos dunha forma ou de outra, voltemos a casa, porque na casa como en ningures....
facer maletas ponme triste, un nó nalgunha parte das entranhas aprétame e sei que chegou a hora, a hora de decir adeus... prefiro un deicalogo.... claro que despois nunca se sabe cando nos volveremos a ver, mais nos volveremos a ver en algún lugar del tiempo. asi que aqui sigo eu metendo ese vestido que me gusta tanto pero que non sei porque este ano nunca me puxen... e o vestido de verán que merquei en decembro por catro pesos... e que tampouco ainda me puxen... millóns de camisetas, que ainda que si me puxen non é que as lucira moito con isto de levar catro xerseis para non pasar frio... e demais... e o que non colle na maleta colle na caixa... e o que non colle nin na maleta nin na caixa.... ou vai para o lixo ou o levo no coazón....
e non choro, ainda, pero case sinto unha bágoa fantasma baixando de bagar pola meixela...

once upon a time, i loved you

2006-06-04T12:58:00.000+02:00

i'm just tired... and sick... sick of you!! and don't you ever piss me off, i'm running out of places to hide the bodies....

hoy me despido de tu ausencia...

2006-05-27T16:17:00.000+02:00

avisei... pedín perdón por adiantado pero hoxe non puidén máis coa túa ausente presencia e delicadamente separeite da minha vida... (e gardeite nun sobre acolchado... no mesmo no que me chegara ese pequeno anaquinho de ti) para sempre... ainda que é ovbio que fai moito tempo un predecible violento xiro no caminho xa tomara cartas no asunto... agora só vivirás na minha memoria ata que se desvaneza ou distorsione, porque o realmente complicado é recordar, facer o esforzo de non olvidar...

...deixamos de estar abrazados hai moito tempo...

hoxe, catro dias despois

2006-05-26T17:33:00.000+02:00

hoxe foi o meu último utimisimo día no college como assistant e, probablemente, como calquera outra cousa. xa está, suddenly everything is over... pero se parece que ainda foi antonte cando cheguei a maldita casa da landlady from hell, ainda as veces penso en levar uns ovos podres para lanzarllos, pero mira que se pura na sua racaneria e gilipollez crónica... mellor olvidar. e ainda case nin estou afeita a cidade, ou demasiado afeita a que as cousas sexan máis ben aburridas por aqui... ainda que podo contar cos dedos dunha man as findes que me aburrin, e sei que son inumerables as que o asei xenial aqui, en london, manchester, sheffield, london e manchester outra vez, incluso ireland, e unha semana enteira en berlin, máis as duas veces que fun de vacaciós a casa... parece mentira todo o que fixen nestes oito meses e todo o que queda por facer... but now, it's over, this is the end (but, came on baby, light my fire!!) pero estou a desviarme do tema. hoxe, rematei a miña misión imposible de ensinar a lingua castelá a unha panda de rapaces... rapaces que ao longo de todo este tempo fixéronme rir, querer matalos, desesperarme e rir máis... botareinos de menos... aprendéronme moitas cousas e me levo un moi moi moi bo recordo de todos e de todas. e marcho con un sorriso... suddenly is over... e ainda parece que quedou tanto por dicir... e que volto a vista atrás é fai dous dias que estabamos coas presentaciós e conhecéndono e asi, e nada, antes de darnos conta xa estabamos a preparar o exame oral o final e xa está xa non precisan nada máis de min... foi fai nadinha cando andaba medio desorientada por aqueles corredores labirínticos tan familiares agora... e ben, sobrevivín sen ter que comer moitas hamburgers asquerosas, que con chips and drink were only 2 quid... arrggg mais ao final i managed and i didn't eat them at all (ish)... en fin que o tempo voa, time flies like an arrow...

hope to see you soon guys!!

hoxe

2006-05-22T20:31:00.001+02:00

dias coma o de hoxe fanme querer voltar pra minha terrinha XA! hoxe é un dia de merda, a pesares de estar en maio, case a finais, e de que durante as semanas pasadas, fixo un tempo case de verán (polo menos para estas latitudes), hoxe vai choiva, unha choiva propia de dias invernais, vai vento, un vento xélido deste que se te mete nos ouvidos e doe, pincha, xéase o tímpano... un día que ten bastante máis de inverno que desta suposta primaveira...
hoxe o mal tempo de fora metéuseme no corpo e ainda que as cousas non sairon nin ben nin mal, nin mellor nin peor que calquera outro día, hoxe estou de malas, teño un humor se perros porque vai un día de perros...
mais hoxe tamen fago unha recapitulación da pasada sexta e esbozo un sorriso... na sexta fun cear cós alumnos, a minha primeira cea como profe... e creo que podo decir que lles gusto e que o pasaron ben ao longo destes oito meses (as veces interminables as veces fugaces), que algo aprenderian digo eu, pois eu aprendín moito deles... pena que non creo que soportara un inverno máis nesta mierda de ciudad, porque creo que non me importaria quedar un ano máis con eles, e con elas. agora que xa nos conocemos, agora que xa nos entendemos, agora que empezaba a sentirme un pouco na casa... pero eu marcho. e hoxe foi a primeira das ultimas clases...
e marcho coa cabeza igual de revolta e confundida que cando cheguei. tentei encontrar unha vocación que solo medio atopei, pero nunca olvidarei nada do que aqui pasou. mais esto é outra historia e será contada noutro momento
asi que hoxe é hoxe e mañá será outro día e non deixarei que o mal tempo se me meta no corpo para non deixar de sorrir!!!
:)

as letras galegas

2006-05-17T15:56:00.000+02:00

ARRIBA POBO GALEGO,

ARRIBA LINGUA GALEGA,

QUE SE MORRE A NOSA FALA

NON HAI POBO NIN HAI TERRA!

chegou, pasou e sobrevivin

2006-05-17T15:46:00.000+02:00

pois si, sobrevivin ao cuarto de seculo, sen problemas, e aqui estou.. a verdade, algo decepcionada, como cada ano, por eso de que en verda non se nota ningun cambio, nin fisico nin mental nin moral nin nada... digo moral porque ao mellor de pronto pois dabaseme por asentar a cabesinha pero vai ser que non. non, ainda non me entra o xuizo, e asi por moitos anos!! fisicamente, pois o mesmo, non sei se me sairon canas ou non porque tintei o pelo o outro dia, asi que se sairon non se ven.... :) mental... a tipica perda de memoria que me ven a companhando dende fai un tempo, eso si perda selectiva, ou memoria selectiva... (ainda sei como de forma o arco da vella) que isto da memoria, mais ben que polos anos que pasan, coido que ten mais que ver coa cantidade de alcohol inxerida ao largo da vida e os fachusos esfumados e fumados...
e asi a idade de 25 anos e 5 dias sigo caminhando pola vida, paseninho eso si, pero sen pausa...

achégase

2006-05-10T17:24:00.000+02:00

e é inminente... o meu primeiro cuarto de século está aí, a un paso, na volta da esquina... scary...

o bicho do coco

2006-05-08T22:16:00.000+02:00

entrou minha casa... ahhhhh hai un bicho feo no meu cuarto... arggg que feo é!! e deses que seguro que cando os pisas fan cracrsrss que noxo! e o peor de todo e que fai ruidiños noxentos cas patitas, tentei aspiralo pero o cabrón escondeuse e agora non sei onde está... solo espero que non teña moza e me encha o cuarto de bichejos. pode alguén vir por aqui e botalo fora por min, a min dame medo ainda que sei que probablemente o bicho teña máis medo de min que eu del, eu son máis grande e podo aspiralo ou pisalo ou ou ou... pero non vou facer... ou pode que non me teña medo e que simplemente lle dea igual porque se me tivera medo xa teria marchado... vaite bicho!

ay que gustito pa mis orejas

2006-05-03T19:10:00.000+02:00

lembrades? cando eramos 7... cando eramos os 7, facendo falcatruadas de punta a punta do pais, que nin aos mortos deixbamos descansar en paz (joaquin, ala onde esté que por favor perdoe as nosas animaladas, e que o marcapasos lle vaia ben! por suposto, e longa vida a herminia!), que tempos aqueles...
é que me entra a morriña, de casualidade soa este tema no meu ordenata e non puiden evitar adicarvos uns pensamentos e un gran sorriso... inevitablemente penso que cando será a próxima vez que esteamos todos xuntos facendo das nosas, compartindo momentos porro ou momento bacallao, ou momento churrasmico...
bótasevos de menos, ainda que sei que estades aí!

dous domingos seguidos

2006-05-01T14:58:00.000+02:00

onde é que quedou a primeira?
como nunha gaiola dando voltas, tentando esquecer, tentando lembrar, tentando decidir e imaxinar... listening to some music... my music and your music and someone else's music...
recuperei a chave do meu corazón, non a busques que non quero que a atopes... mais... se ma pides, pode que cha dea, pero mellor non o fagas.
i feel like the runaway girl
sempre desaparecendo do mapa, mais deixando pegada, queda de todo menos tempo, tempo é o único que sobra, é o único que falta...
perdoame se un dia decido que temos que deixar de estar abrazados, foi este abrazo final o comezo do noso fin... se é que algunha vez houbo un principio.
as veces desexaría botarte de menos pero non o fago, so o desexo...
como nunha gaiola dando voltas e máis voltas e máis voltas e máis voltas ata sentirme tan mareada que caio nun futuro pasado ainda por vir.
moi qui aimais tellement ton sourire
j'espère ne plus jamais faire souffrir quelqu'un comme je t'ai fait souffrir...

(cousas II

2006-04-28T14:57:00.000+02:00

eu eu... eu... kind of i miss you, soooooooooooo weird this thing, raro raro raro... puzzles me... que pasará when i'm gone... i still have the smell of your skin perseguindome a cada movemento... e gústame pero non é xusto...)

de vuelta y media

2006-04-26T16:59:00.000+02:00

ale, back in york, a currar otra vez se ha dicho!! despois de miles de aventuras y desventuras hai que volver a realidade do dia a dia...
as miñas andanzas polos mundos do señor estiveron moi ben, deu tempo a moito ainda que eu de boa gana quedaba por ai adiante sen dar un pau a auga... facendo o MAL, dando calambrazos, esquivando revisores, enviando matones a todo dios que non se porte civilizadamente, voando en mariposas, reventando bicis, motos e o que faga falla...
durmir, comer, beber, fumar é todo comezar!

pero non me queixo da volta ao cole... xa queda pouco, non sei se me alegro ou non, supoño que un pouco de cada, xa queda pouco...

(cousas...

2006-04-14T01:03:00.000+02:00

... que cousas, doume conta de que e demasiado facil acostumarse a ter a xente cerca, demasiado facil... encolleseme o corazon cando de pronto me dou conta destas cousas...)

dende london...

2006-04-14T00:58:00.000+02:00

estiven moitas veces en london nos ultimos meses, pero esta vez... non sei se sobrevivirei e non e porque ande de troula pola city..... isto e peor, ter unha nai a que lle gusta.. ia decir pasear, pero por london e case imposible pasear, unha nai a que lle gusta patear de aca pra acola... pois mata, ela vai rqamatar comigo como sigamos a este ritmo!!
e nada, deixar aqui pegada dende london....

proxima estacion.... berlin

see you there!

visitas

2006-04-10T12:59:00.000+02:00

cando a visita materna chega as demais visitas teñen que marchar... é unha pena, mais é asi...
as visitas veñen a van... como as ondiñas da rianxeira...

e hoxe non estou moi inspirada... síntese...
deica

de visitas vai a cousa, porque eu tamén visito... maña visito london por enesima vez neste curso... i'm sick of london...
o sábado visito alemaña por vez primeira... mais vou camino, caminito de belén...

a falta de inspiración vai se r mellor que marche... non sei cando volverei

una partida de Risk...

2006-04-06T16:17:00.000+02:00

conquistaré tu país (montones de preguntas sobre ti)

and the weekend melts and melts and melts into the week... let the weekend end before the next one comes

:)

2006-04-03T23:57:00.000+02:00

yeah yeah yeaaaaahhh!!

this weekends that start good and end even better, unexpectedly great, and melt in the week... make me smile... a hugely huge smile, a smile this big.
rasgado, dos que me gustan a min

chegou a primavera

2006-04-02T23:04:00.000+02:00

ainda chove, ainda vai máis frio do que debería... pero por fin chegou alterando o sangue e as vidas alleas e propias, con danos e sen danos colaterais, e eu agora quero xogar ao Risk e conquistar o mundo enteiro...
menudo finde!
despois da resaca ven a calma, eso din (¡?)

common people...

2006-04-01T02:48:00.000+02:00

e foi tan normal, tan natural.... !!??

6 meses...

2006-03-29T22:43:00.000+02:00

sen quitar a bufanda de enriba!! e que non vai facer nin un chisquinho de calor neste maldito pais?? eu para o ano marcho "a un sitio en donde haga calor"
guan chu fri u fai!!

voodoo girl

2006-03-24T19:55:00.000+01:00

(...)

She has many different zombies

who are deeply in her tance.

She even has a zombie

who was originally from France.

But she knows she has a course on her,

a course she cannot win.

For if someone gets

too close to her,

the pins stick farther in.

tim burton

unha queixa

2006-03-24T19:36:00.000+01:00

menuda merda de tempo!

que chegue primaveira xa para alterar o sangue!!

(ainda que eu xa o teño bastante alterado, a verdade...)

pues va a ser que no!

2006-03-22T22:31:00.000+01:00

pois o de ir a pasar unha temporadiña a osaka vou telo que deixar para máis adiante... :(

{creo que...

2006-03-20T21:14:00.000+01:00

vai pasar algo bo. sabedes cando pasan cousas insignificantes pero boas? pois eso. no aeropoto de shannon atopei 10 centimos, en liverpool atopei duas monedas de 5p e ao chagar a york na parada dos bus unha de 10p e outra de 20p! non é que me vaia facer de ouro con iso, pero son como pequenas sinais de que algo bo vai pasar. iso creo.}

a primavera

2006-03-20T16:51:00.000+01:00

cando a prima vera ven... disque chega a primavera en un par de horas! eu non creo que se lle dea por pasar por aqui, creo que a primavera olvidouse deste pais. tou farta do frio, eu o que quero é un pouquichinho de calor, de sol para que se me desentumezan os músculos que de tan agarrotados coido que encollin e todo!
a ver se e verdade que ven a primavera! mais ali fora o único que se ven son árbores aida espidas e todo é gris, o ceo é gris e a xente está gris, a vida que trae a primavera está ausente.
(esperada as 18:26 na peninsula o cal significa que por aqui teria que pasar as 17:26... xa contarei se a vexo ou non)

ennis

2006-03-19T20:53:00.000+01:00

ei, que finde máis xenial pasamos! os habitantes de ennis, vila pequerrecha pequerrecha, recordarán cando un variopinto grupo de turistas formados por tres galegas, unha catalana, un madrilño, unha mancuniana e un xaponés chegaron para celebrar o san patrick's tanto coma se fose o noso propio día da patria. probablemente e ainda que parece mantira eramos os únicos españois da vila (un lugareño comentoume que eu era a primeira persoa española coa que falaba...), tamén probablemente a única mancuniana, e xa do xaponés non fago comentarios, exótico coma el solo!
unha viaxe chea de aventuras, incluso coa aparición de cabaleiros medievais...
e que bonita é éire! xa non me lembraba do moito que se parece a nosa terriña querida, verde verde...
una pena non poder visitar os cliffs de moher ao final porque teñen que ser algo impresionante, teremos que volver para velos. é que dous dias non dan para moito se a maoir parte do tempo te dedicas a catar a guiness nos diferentes pubs...
pois eso que un finde xenial xenial e que o que necesito agora e descansar para cargar pilas que mañá hai que volver ao curro coma cada luns...

ireland

2006-03-16T17:46:00.000+01:00

mañá é san patrick, o dia de irlanda e como boa festeira ala vou eu a vivilo de preto, intenso, na irlanda máis profunda...

olutit

2006-03-15T23:27:00.000+01:00

mentres ceo nuddles, tento baixar a borrachera que levo e tento deixar de pensar no moito que me apetece un porriño.... penso, penso demasiado. as veces penso que ainda quero a quen xa fai tempo que non quero, ou non tanto pero sei que xa non quero, mais a soidade deste extraño pais faime ter espellismos indesexados... quero querer estar con... pero non quero. outras veces penso que por que non quero estar con quen non quero estar pero que seria xenial estar xa que non me atoparia tan soa e é posible qe esa persoa quera pasar máis tempo comigo. menudo rollo! pero ao final son os frikis e os tolos os que se achegan. e que decir dos que están lonxe e quero que estean preto even if i don't know them thet much!
menudo lio,
mellor marcho.

que ben se pasa na fin de semana...

2006-03-14T19:37:00.000+01:00

a fin de seman na capital deste pais onde a mediados de marzo ainda neva.
nesta finde pasada case mato a un gabacho que sometimes... he gets on my nerves, too posh, demasiado señoritingo para mi persona...
case me namoro dun francés con unha mirada... qué mirada! e que soriso que añdireí á miña colección de sorisos marabillosos... e manterei a esperanza de volver a ver nun futuro cercano... (curly longish hair, en mi línea!)
coma sempre tamén houbo algún colgado que se cola na miña vida, ollazos azuis de impresión, coma un océano, pero moi colgao, ainda que case me convence de vivir unha aventura con el, pero a miña cordura interpúxose... poucas veces asoma a cordura pero desta vez fixoo ben, no momento xusto!
e a posibilidade de ir moi lonxe, moi lonxe moi lonxe, tan lonxe que nin imaxinalo podo... esta aí... esperando resposta...
atopei maría para os michos (máis a decisión está tomada, os michos deben separarse....)
un número extraño que me chama demasiado, pero non vou coller...
e hoxe á volta do cole atopeime cá mirada do outro perdida no mar.
e a lavadora ten un virus tamén!

por algunha razon...

2006-03-09T23:52:00.000+01:00

a xente bótase as pozas,
a xente pensa demasiado,
eu teño a boca ben grande,
calo cando non debo
e falo precipitadamente case sempre.
(de paso recordarme a min mesma que teño que deixar de facer certas cousas, eu xa sei a que me refiro)
...voy a salir a caminar solito, sentarme en un parque a fumar un porrito...
London is calling!

creo que teño un virus

2006-03-08T23:47:00.000+01:00

definitivamente teño un virus.
o luns que ven e o día... o gran dia, podo acabar moi lonxe!
fun de cea cos profes do college, boa comida, very nice indeed to be british!
creo que o meu ordenata colleu a gripe do polo, bird flu coming soon!
vai lento, pechanse as páxinas, colgase, vai mais lento todavia
polo menos ten dous vairusis
o polo tolo e a gripe da vaca
teño porritos na casa... notase?
os raciono coma se fosen mediciña, mediciña anti estres
e tamen teño LK que o razono coma se fose xirope para a tos, a tos ferina
xa vale.
xa.
vale.
xa.
xa
xa
xa jeje
como? (homenaxa a unha compañeira de habita?
como? como?
como?
ahora se que vale
faleiii

colecciono sorrisos

2006-03-01T22:43:00.000+01:00

[hai un tolo que me persigue e me pon de mala leche... dous días escapando e ao final bato con el dúas veces no mesmo dia!]
pero logo tamén batín con mr. messy hair (que terán os pelos revoltos que me viran toliña de todo!) xa teño tres sorrisos marabilosos gardados... daríase conta do meu novo sorriso? maña botolle outro... (hoxe case lle digo hi... pero non me saleu...)

dous anos, un mes e tres semans... liberdade!

2006-02-21T22:31:00.000+01:00

parece unha condena... máis ou menos o é, ou, mellor dito foi... ou algo parecido... pero os ferros opresores desapareceron... cairon un por un.
sorrio unha vez máis. coma sempre pero moito mellor.

breve visita á terriña

2006-02-17T01:13:00.000+01:00

mañá comezo a viaxe cara a terriña querida. primero unha paradiña en London onde farei algunha que outra falcatruada, diso estou segura, coa Prinses. e o día do señor (ou da señora) da capital británica á capital galega, e da capital galega para casiña (teño ganas de durmir na miña camiña, que coma na cama dun en ningures... ).
coido que será unha semana bastante axetreada, demasiadas cousas que arranxar e desarranxar, máis de unha maldade que facer, disfrutar un pouco do pasado no presente (cóntame máis das úas mentiras) ... pode que Electrika salve ao mundo un pouquichiño se é necesario e o LK que non falte nunca...
e logo de volta as illas...
e logo, xa se verá.

cascabel

2006-02-14T19:38:00.000+01:00

nesta cidade na que inda hai tantas caras descoñecidas, unha cara coñecida e sen identificar asoma da outra beira da rúa, cando nos cruzamos... he says:
- do you have a bell at the back of your hair?
- (surprise, how in hell does he know this, now, i have to know him)
- nah, of cours you not!
- (surprise) oh, yes, actually I have but...

{ase! era colega teu!}

este problema que teño eu coas caras... faime sentir fatal as veces...

(suspiros)

2006-02-13T17:18:00.000+01:00

veu dende moi lonxe para decir algo que se perdera no camiño, el sabe que non lle creo nada... nada nada. minte tan ben... mentiras lonxanas. sempre desexadas. atemporais. sempre desexadas.

¿qué te pasa?

nada, recordaba el futuro

ID

2006-02-12T15:10:00.000+01:00

sabedes como saudan os bouncers neste país? a verdade é que teñen unha maneira bastante extraña de facelo... chegas á porta coas risas típicas da noite e do puntillo e tal. e xusto cando vas saudar ao porteiro, da forma máis tradicional e máis pouco orixinal que se te poda vir a cabeza, ou sexa, something like... hi there! pois cal é a miña sorpresa, o gorilota adiántase dicindo... can I see some ID? e así todos ou case todos. debe ser costume do gremio. tamén é sorprendente unha cousiña que notei, que é que cando lles ensino o ID e despois de darlle mil voltas como buscando algo, miran para min, miran para o algo que bucaban e atoparon, levantan as cellas amosando incredulidade e devóvemno... despois hai algún que debe ser novo na profesión ou de outra escola e ao chegar a porta so din hello! neste país pasan unhas cousas ben raras....
ah! bueno, tamén están os camareiros que algunha vez pertenceron a esa extraña profesión e que xusto depois de pedirlles a pint of lager disparan o do ID, en fin, costumes e tradicios que forman parte do folklore da illa británica.

venres tranquilo

2006-02-11T16:28:00.000+01:00

unhas cervexas para amosar a cidade a un novo habitante non estan mal. as fases da noite pódense explicar cos momentos nos que me atopei cos meus students, tres students tres niveles de alcoholismo. a primeira moi tranquila, ainda no bus de camiño ao centro, un tímido hi! was enough. a segunda despois de duas pintas inglesas e duas birras lusas e media irlandesa, nada de tímidos hi, non, desta vez berros de ledicia, ollos brillantes, abrazos, preguntas borrosas... o típico comportamento do que se a rapaza se lembra ao dia seguinte, cousa que dubido, ten motivo para botar as mans a cabeza e non aparcer durante uns dias pola clase... (teño que dicir que estas duas son da evening class, asi que xa non son adolescentes...) e por último o pequeno Liam, de volta xa no bus e tranquilo pero un saudo bastante máis efusivo do normal. e eu comportandome. ben. xa son maior. (aarrrrrggggggg)

hello, i love you, i want you to tell me your name

2006-02-07T19:52:00.000+01:00

oín un ruido, xireime, e velaí estaba, detrás miña. regaloume un sorriso rasgado e casual, diría que llo devolvín pero a verdade é que xa o tiña, simplemente acentueino ao velo.
desapareceu polas escaleiras abaixo.

penso

2006-02-06T20:14:00.000+01:00

antes, fai un anaco cando viña de currar, na bici, morta de fame, tentando deixar de pensar na fame e concentrarme na calzada e nos coches tolos que me adiantaban cunha separacion de 10 centímetros... sempre o penso, estes estan tolos, conducen polo outro lado, pásanme tan preto que un día destes asústanme, perdo o equilibrio e ala vou... e eu só podia pensar no té que me ia tomar con unha muffin (ou duas) con anaquiños de chocolate... mmmmm chocolate... e logo empezou a cheirar fatal, pero fatal fatal, un pouco antes de chegar a miña casa, cheiraba como a merda, en serio, pero uns metros máis adiante deixou de cheirar mal e, bueno, simplemente deixou de cheirar e xa non hulia a nada máis que a aire... chegei a casa, fixen o te, collín as muffins e puxen unha peli que me encanta, sei o que vai pasar dende o principio, gustaríame poder cambialo, porque ao final teño que deixar escapar unhas bágoas rodando pola meixela abaixo...
gústame chegar a casa despois de currar e poder sentir a tranquilidade ao meu redor, case a podo tocar.

comezamos?

2006-02-05T05:10:00.000+01:00

foi máis dificil do que parecía... pero aqui estou, non é un comezo dos de comezar de cero, nin dos de retomar a cousa onde estaba porque non habia tal cousa, simplemente é un comezo, despois dun final (in)acabado, (in)interrompido. aqui estou. ainda espida.